Melisa,Kübra,Elif ,Semiha kendi hallerinde oynamayı ve konuşmayı seven çok iyi dört arkadaşlardı.Meltem,Ayça ve Gül’de oynamayı, gezmeyi, koşmayı en garip olanı da kavga etmeye bayılırlardı.Semiha,Melisa, Kübra,Elif yukarı sokakta otururlar, her öğlen sokakta oyun oynarlardı.Ayça,Meltem ve Gül ise gece gündüz sokaktan eve girmezlerdi ve üstüne üstlük çok da aksi kızlardı.Daha doğrusu birbirleriyleriyle bile anlaşamazlardı.İki günde bir mahallede kavga gürültü eksik olmazdı.Ayça;cılız fakat zeki bir kızdı.Semiha ise hafif tombul,seker gibi bir kızdı ve zengindi gittiği kurslarla (tekwando,yüzme v.s ) mahallenin diğer kızlarına hava atmaya çalışırdı .Fakat kimse ona aldırış etmezdi.Bir akşamüstü her zaman ki gibi sokakta yükselen cıvıltılı çocuk sesleri, aman! Birde ne olsun.. mahallenin iki günde bir eksilmeyen kavgası.Ama bu öyle her zamankinden farklı bir şeye benziyor.Kavgaya yukarı sokağın kızlarıda katılmış.Bizimkilerle başa çıkmadıkları için avaz avaz bağırıyorlar.bazen düşünüyorum akıllarına hiç mi gelmiyor konuşarak halletmek.Tam yanlarına varacakken birde bakıyorum olay bitmişde biribrlerine suratlarını ekşiterek konuşmaya başlıyorlar. Bizimkilerin başında Ayça, yukarı mahallenin kızlarının başında ise Kübra birbirlerine bağıra bağıra bişeyler anlatmaya koyulmuşlar.Buradan tıpkı küçük bir çeteyi andırıyorlar. Kavga iyice büyümeden Ayça’nın ablası yetişiyor.Onları ayırıyor.Sinirler biraz yatışıyor.Ayça’nın ablasının adı ise derya’dır.Derya yukarı mahallenin kızlarına ;
-Bir daha aşağı sokağa işiniz düşmedikçe,mecbur olmadıkça gelmeyin Ayça,Meltem ve Gül ile böyle bir münakaşaya girmeyin diyerek onları uyardı.Ama onlar da sinirliydi ve bu sözlerle yatışacak gibi değillerdi.Ve melisa:
-Biz onlarla kavga etmeye gelmedik. Biz sadece Semiha ‘yı oyun oynamaya cağırmaya gelmiştik.bbi bi daha lafını bitirmeden konuşmasını Kübra kesti ve :
-Birde baktık üzerimize yürüdü senin bu kardeşin!!diyerek kendini savunmaya geçti.Biliyordum ki bizimkiler konuşmamak için kendilerini zor tutuyorlardı.Neden ağızlarını açmıyorlar diye düşünürken söze Gül karıştı. Ve birden:
-Yok ya uydurma bi kere biz kimsenin üzerine yürümedik.Ne olduysa sizin yüzünüzden oldu.Onlar tartışırken benim aklıma takılan birşey oldu.Bunlar ne olmuştu da böyle birbirlerine girmişlerdi.Gül “ne olduysa sizin yüzünüzden oldu” demişti.Acaba ne olmuştu? Derya sordu: siz neden kavga ettiniz ? Bu soruya cevap veren Elif oldu.Elif:
- Biz semiha’yı çağırmak için apartımana girerken Gül ‘de yanımızdan geçiyordu. Yanlışıkla koluna çarptım.. Kız daha sözünü bitirmeden …. Gül:
-Yanlışıkla falan değil Derya abla bilerek çarptı.dedi.Elif :
-Hayır yanlışıkla dedi.Bıraksam sabaha kadar sürebilirdi bu konuşma fakat o kadar vaktimiz yoktu dedim içimden .. Derya :
-İyi tamam bilerek veya bilmeyerek olabilir. Özür dileseydin oda seni affederdi dedim. Elif :
- İyi de ben zaten çarpar çarpmaz özür diledim. Ama Gül anlamadı heralde dedi. Bu sefer benim sinirlerim gerilmşti. Ortada fol yok yumurta yoktu neydi o zaman bu kavga gürültü. Ne yapacağımı şaşırmıştım bende kızlar haklıydı o halde bizimkiler haksızdı ve onlara biraz kızmam gerektiğini anlamıştım ama içimden hiç gelmiyordu. Hemde inandırıcı olsun diye yukarı mahallnin kızları önünde kızmam gerektiğini düşündüm ve düşündüğümü de yaptım.
Bağıra bağıra …
-Kızlar bütün suç sizin!Neden durup dururken kavga ediyorsunuz siz ,neden kavgayı gürültüyü çok seviyorsunuz ya diye bağırıp çağırmaya başladım.Yukarı mahallenin kızları benim bu sözlerimden sonra dağılmaya başladılar.Bizim kızlarda hafif utangaç surat ifadeleriyle yüzlerini yere indirmişler suratıma bakmaya çekiniyorlardı.Bende daha fazla bişi demedim. Kafamı kaldırıp evin yolunu tutacağım an birde baktım ki bütün sokak camda bizi izliyor hiç de farkında değilim biri ordan ;
-Ne olmuş gene ya bıktım bu yumurcakların kavgalarından artık,evde hasta yatıyor ama gelde bunlara anlat diyordu. Diğeri:
- Vallahi doğru söylüyorsun. Nerde bunların anne babaları diyordu.Aslında burası güzel,dayanışma içinde bir sokaktı.Ama mahalleye iki sene önce taşınan komşuları o zaman da sevmemiştim zaten şu lafları söyleyenlerde gene onlar. Aslında bir an kendimi onun yerine koymak istedim ama yapamadım. Çünkü istesemde onun kadar acımasız olamam heralde diye düşündüm. En azından çocuklara, bağırmazdım. Çocuk bunlar zamanla büyürler ..
